Wednesday, September 8, 2010

"When it comes to livin', dying is the easy part."


Aan alles komt een einde, maar aan sommige zaken te vroeg. Zo ging het ook met de HBO serie Carnivàle, die na 2 seizoenen werd afgebroken, terwijl het hele verhaal in 6 seizoenen zou worden verteld. De ontluikende epische strijd tussen goed en kwaad, gehuld in de zandstormen van de Amerikaanse Dustbowl, met misvormde circusartiesten, ambigueuse personages en angstaanjagende visoenen... De serie zit zó vol met symboliek en mythologie, dat één keer kijken niet genoeg is om alles tot je te nemen. Daarbij is de aankleding tot in de detail perfect en krijg je als kijker een overtuigend beeld in een beruchte tijd van economische depressie.

Ik kijk de serie graag opnieuw. Soms in zijn geheel, soms een aflevering apart. Gisteren mijn seizoen 2 marathon (alweer) afgerond en het is mij duidelijk: het niveau van Carnivàle is voor mij een duidelijke maatstaf waar ik mijn werk aan wil toetsen. Alles eraan intrigeert en past; de karakters en hun motieven (complex, faalbaar, menselijk), de gebleekte sepiatonen in het beeld, de traag ontvouwende verhaallijnen... Alleen jammer dat ik niet met een soundtrack kan werken, want die maakte het plaatje toch écht af.


0 comments:

Post a Comment